29-02-2012 Zevenhuizen
We zijn weer terug thuis. Nog een beetje beduusd van een geweldige, verrassende reis door India.
Onze “angst” dat we na de eerste paar blog-dagen al snel geen schrijvens-waardige dingen meer zouden weten, is niet bewaarheid.
Elke dag was er wel iets verrassends, leuks of moois om aan het thuisfront door te geven.
56 reis/blog-dagen. Ze zijn omgevlógen.

Epiloog
oftewel onze conclusies, samenvattingen ,bespiegelingen, dankwoord aan onze blog-volgers en dat soort verheven zaken?
Daar gaan we nog heel even de tijd voor nemen. Eerst de draad in Nederland weer even oppakken.
Overigens : ook goed om weer thuis te zijn

28-02-2012 Delhi

Naar het station
Na het straatontbijt gaan we, met de helmen in de tas en de fietsschoenen al aan, opgewekt, maar ook een beetje gespannen op zoek naar een tuk-tuk om ons naar het station te brengen. We worden al na een paar meter aangehouden door een taxi- chauffeur. Nee, we gaan niet met de taxi, veel duurder, we willen met een tuk- tuk. Dat zal niet gaan mister, zij zijn in staking, de hele dag. We doen nog wat pogingen bij andere tuk-tuks, maar niemand is van plan in de benen te komen. De fietsriksja’s vinden het te ver. Zij mogen normaal gesproken niet buiten hun wijk, maar misschien is dat vandaag wel anders. Niet dus. Dan zien we een bus voorbij rijden waar de naam van het station opstaat. Het is even zoeken naar de bushalte, maar met behulp van een vriendelijke Indiër komen we er wel uit. Voor de zekerheid meteen maar gevraagd hoe duur het ongeveer is. Hij helpt ons met het vinden van de goede bus en instrueert de chauffeur dat hij ons moet waarschuwen als we eruit moeten. Als dit de tekenen van voorspoed zijn, dan zal het vast goed komen.

En weer gedoe op het Parcel office…….
Op het station is het behoorlijk zoeken naar het bagagedepot. Zou op perron acht moeten zijn, maar we komen niet verder dan zeven. Personeel loopt er niet veel rond en we worden van het kastje naar de muur gestuurd. We lopen buiten het station de hele straat uit, (uiteindelijk zijn de treinen ook een kilometer lang) en komen inderdaad bij het bagagedepot. We lopen wat tussen al de pakketten op het perron en het terrein door totdat iemand roept: cycle?
Ja, ja we komen voor de fiets. En ja hoor daar staat onze tandem. We laten ons briefje zien en willen de tandem meenemen, maar dat kan niet. We moeten eerst nog langs een kantoortje( nog meer formulieren invullen?).

YES, hij is er

Een duur kopje thee…..
“Waarom zijn jullie zo laat?” is het eerste dat we te horen krijgen van de baas van het parcel office. Het is half tien ‘s ochtends, dus die opmerking snappen we niet.
Nee, zo bedoelt hij het niet : de fiets staat er al zo lang, vanaf zondag avond! Dat kost bewaarloon.
Het bewaarloon is met 10 rupies per uur anderhalf keer zo duur als het hele transport.

We leggen uit dat ze ons gezegd hadden, dat ze niet wisten wanneer de fiets mee kon. We hadden iedere dag moeten komen kijken. Het zijn de regels. Angelique probeert nog met argumenten de man op andere gedachten te brengen, toeristen horen tempels te bekijken, niet iedere dag op het station te zitten. Het helpt niet. De man kan ons, om het leed te verzachten wel een kopje thee aanbieden. Dat accepteren we graag om toch nog IETS terug te krijgen voor onze 360 roepen.
We krijgen er al snel spijt van. De thee moet kennelijk speciaal voor ons gehaald worden. Het duurt ongeveer een half uur. Het geeft ons de tijd voor een gezellig kletspraatje met de parcel office baas. En we krijgen een goede indruk hoe de administratie hier gevoerd wordt……

De administratie van het Parcel Office

To-do lijst?

Om half elf zitten we dan toch op de fiets. We zijn blij met het gelukkige weerzien en klagen niet !!
Onderweg kopen we nog een laatste souvenir en dan zijn we weer in het hotel. De fietsdoos hebben ze keurig bewaard. We gaan nu echt bijna naar huis!

Fiets-in-doos
het is een redelijk snelle operatie. We worden steeds gemakkelijker. Het hele nieuwe is wel van de tandem af na deze reis. En gegooid en gesmeten wordt er toch mee.

Naar de moskee
we hebben nog tijd om naar de beroemde Jama Masjid moskee te gaan. Met een capaciteit van 25.000 mensen (ter grote van een redelijk voetbalstadion dus) een van de grotere moskeeën. Het is een uitdaging om de weg te vinden en om door het helemaal vastgelopen verkeer te komen.

Vastgelopen riksja-verkeer

We krijgen een matige beloning voor ons geploeter. De moskee is voor een uur dicht voor buitenlanders. Tja, daar gaan we niet op wachten. Angelique sniekt nog naar binnen voor een paar (illegale) foto’s, maar ze wordt snel weggestuurd.

Illegale moskee-foto

En onze souvenirs ophalen….
We gaan weer terug door het drukke verkeer en nemen de metro voor onze laatste verplichte nummer van vandaag : ophalen van souvenirs die we gisteren gekocht hebben.
Het laatste stuk doen we met een fiets-riksja. We weten de weg niet, hebben niet veel tijd, en er rijden geen tuk-tuk’s. We voelen ons redelijk bezwaard om ons door zo’n iel mannetje te laten vervoeren. Zo’n riksja heeft geen versnellingen, dus dat kost kracht en knieën om bij een stoplicht weg te komen. Of vals plat omhoog. Pfff. Maar goed, we sussen ons geweten maar met het idee dat wij het soms nog zwaarder gehad hebben . En hij verdient er uiteindelijk ook z’n boterham mee.

En de laatste uren….
eten we nog lekker en goedkoop op hetzelfde adres waar we op onze eerste dag gegeten hebben.
En dan is het uiteraard inpakken (passen en meten en hopen dat we niet in de overbagage gaan belanden) en wegwezen. Onze taxi is ruim van tevoren besteld. We willen ons vliegtuig niet missen…..

27-02-2012 Delhi Vakantieboodschappen

We hebben een heerlijk ontbijtadresje gevonden. Vlak bij het hotel. Een simpel stalletje waar een lieve en vrolijke mevrouw eieren en chai verkoopt. De Indiërs drinken er vooral chai, wij smullen van een heerlijk omelet en daarna een kopje heerlijke thee.
Angelique laat weer eens zien dat je niet elkaars taal hoeft te spreken om pret te maken

Internationale ontbijt-pret

We zijn eigenlijk de hele dag in de weer met shoppen. Mooie spullen gekocht. Er moet nog het nodige ingelijst en genaaid worden. Morgen weer terug om e.e.a. op te halen.

Terug naar huis komen we over een weg waar het werkelijk wemelt van de fiets-riksja’s. Het is een fleurig gezicht, dat wel, maar we benijden de fietsers niet….

Vier op een rij

We zien ook een (voor ons) nieuwe variant van het riksja-vervoer : als school “bus”.

Schoolbus?

We hebben nog “kruiden” op ons boodschappenlijstje staan. We hebben al diverse, heel  leuke markten met kruiden gezien, maar nog niet in Delhi. Het wordt even zoeken.
We vragen onze tuk-tuk chauffeur om ons  naar een MARKT te brengen waar iedereen z’n kruiden koopt. Hij  presteert het tòch om ons af te zetten bij een sjieke/dure toeristenwinkel in een of andere buitenwijk (waar ze uiteraard ook wel kruiden en thee en zo verkopen….).
We weigeren pertinent om ook maar uit te stappen, en herhalen onze opdracht. Uiteindelijk worden we redelijk in de bewoonde wereld gedropt, ook weer bij een WINKEL. Waar we 30 seconden binnen zijn, en er weer snel uitrennen. Wéér zo’n tourist-trap.
Gelukkig vinden we vlakbij een heel gezellige markt. Het is er een drukte van belang op een warme avond.

Gezellige avondmarkt

En dit is onze kruiden-man. Heerlijk. Veel mixen maakt hij zelf. Super.

Ons kruidenmannetje

We wandelen terug naar ons hotel. ’s Avonds is ons gezellige straatje één groot neon-festijn.

Zoekt u misschien een hotel??

26-02-2012 Delhi
We overleven de treinreis redelijk goed. Halverwege de nacht stappen nieuwe passagiers in die ‘not amused” zijn dat hun plaatsen illegaal bezet zijn.
Als dat geregeld is, moeten ze nogal luidruchtig met ons kennis maken….
De trein komt keurig om 6:15 aan in Delhi. En dan? Tja, zelf naar ons hotel fietsen, dat gaat helaas niet zonder tandem.
Dan maar een tuk-tuk regelen. Dat lukt uiteraard pas na het nodige trek-pluk-en-bluf werk met/tegen de tuk-tuk chauffeurs die allemaal schijnen te denken dat ze de 100.000 gewonnen hebben als ze ons in het vizier krijgen…..
In het hotel worden we nog herkend van januari en kunnen we zonder problemen onze bagage her-schikken en stallen.
We gaan vandaag de stad in om onze boodschappen/souvenirs te regelen. Dat moet als eerste, de toeristische bezienswaardigheden komen morgen wel……..
We gaan wandelend op pad. Als we ergens even naar de weg zoeken, worden we meteen geholpen door een hulpvaardige riksja-chauffeur. Boodschappen doen? Vandaag? Maar het is zondag, en dan zijn de meeste winkels gesloten!
En morgen naar de bezienswaardigheden gaan kijken? Maar dan is het maandag, en dan zijn de bezienswaardigheden gesloten.
Oeps. Hebben wij natuurlijk weer. Plannen maken en India? Het pakt zó vaak anders uit…..

Goed, we moeten ons schema aanpassen. Eerst maar even naar een toeristenbureautje. Krijg je een gratis kaart van Delhi.
En meteen een aardige meneer die met een fluorstift markeert wat de bezienswaardigheden zijn die je minstens moet zien.
Vervolgens vraagt hij ons af, hoe we dat allemaal gaan regelen in één dag tijd. Tja, weten wij veel. Lopen. En misschien een tuk-tuk.
mmm. Dat zal niet gaan werken, aldus de vriendelijke meneer van het toeristenbureau. Een paar niet-te-missen bezienswaardigheden liggen toch wel een kilometer of 10 buiten het centrum.
Inderdaad, die fluorstift maakt de problematiek in één oogopslag duidelijk.
Wat we het best kunnen doen? Een taxi met Engels-sprekende chauffeur huren. In een hele dag doe je alles. Zonder gezeur en gedoe. De kosten zijn helaas wel een stuk hoger dan we verwacht hadden, maar ja, de stad is nu eenmaal duurder, en er zitten parkeertarieven in.
We gaan op pad. Met onze (matig) Engels-sprekende chauffeur. Hij bedoelt het goed en doet zijn best. Hij wordt ook maar ingehuurd en voert zijn orders uit.
Het wordt al snel duidelijk dat we ook hier weer een tikkie ingeluisd zijn. Het is onmogelijk om alles in één dag te doen. De verre bestemmingen kunnen we maar beter skippen en een andere keer doen.  Zucht.
Hoe dan ook, we zijn in goede handen, en gaan op pad.

Lakshmi Narayan Mandir tempel
Een opvallende tempel. Niet zo heel oud. En nog steeds in gebruik. Binnen mogen geen foto’s gemaakt worden. Leuk en opvallend aan de buitenkant, maar niet vreselijk sensationeel.

Lakshmi Narayan Mandir

Het rode fort
de grootste bezienswaardigheid van Delhi. Enorm groot.
En niet alleen een fort, maar daarbinnen ook nog een verzameling paleizen, moskeeën, een badhuis en dat soort zaken. Zeer de moeite van een bezoek waard.

Rode fort - buitenkant

Rode fort - marmeren zuilengalerij

Rode fort - zet de (marmeren) bloemetjes buiten

Rode fort - mooi gebeiteld raam

Rode fort - Bloemdetail van Angelique

Gedenksteen Gandhi
Op de plaats waar Mahatma Gandhi gecremeerd is, is een eenvoudige gedenksteen met een eeuwige vlam. De omgeving is een park en nodigt uit om even stil te staan bij een bijzonder mens.
Hans hoort een gids een uitspraak van Gandhi citeren : “an eye for an eye will turn the entire World blind”

Gandhi - "An eye for an eye will make the whole world blind"

India Gate
duidelijk de Indiase versie van de Arc de Triomf. Ter nagedachtenis aan alle gevallen Indische soldaten. Het merendeel in Engelse dienst.

India Gate

Het monument staat in een groot park. Het is een drukte van belang met dagjes mensen. En uiteraard wordt er volop cricket gespeeld. We lazen ergens :  “cricket is bij uitstek een Indiase sport, toevallig door Engelsen uitgevonden”.

India Gate - cricket op alle niveaus

Het ziet er allemaal heel gezellig uit. Waar we wèl van balen is dat men hier bij de snack-kraampjes ons 2-3 keer zoveel in rekening denkt te brengen als de Indiërs. Ja, doei. Dan maar niet. We lopen al langer rond hier in India en kennen de prijzen inmiddels redelijk goed.

Tombe van Humayun
dit is een indrukwekkend mausoleum van een van de Mogul (moslim) heersers. Het ligt in een prachtige, helemaal gerestaureerde en redelijk goed onderhouden tuin.
Hans vangt een stukje conversatie op van een (zo te horen) Amerikaanse : “ I am not supposed to say this, but I think it is nicer than the Taj Mahal”.
Kijk, dat horen we graag. Iedereen valt hier van z’n stoel als we zeggen dat we 8 weken in India zijn en de Taj Mahal overslaan. Tja, teveel toeristen en zowel de Taj Mahal als wijzelf  zijn al genoeg op de foto gezet.  Alleen de combinatie nog niet, misschien valt er wat te fotoshoppen?
Prettig dat we vandaag in elk geval een bouwwerk zien dat er misschien een beetje bij in de buurt kan komen. We vinden het mooi in een mooie omgeving.

Tombe van Humayun doorkijkje

Tombe van Humayun - Nicer than the Taj Mahal?

Onze lunch…….
we leggen onze chauffeur uit dat we graag echt Indiaas eten. Eenvoudig, niet duur en niet aangepast aan de westerse smaak. Hij weet wel iets en bevestigt dat het niet duur is. Ok dan.
Wie schetst onze verbazing als hij ons af wil zetten op exact dezelfde plek als waar begin januari een heel vriendelijke (en goedkope) tuktuk chauffeur ons ook dropte. Sjiek uitziende restaurants met opgeblazen prijzen. Tourist-trap ten top. In januari zijn we er ook niet ingetrapt. Deze keer weigeren we pertinent om zelfs uit de auto te stappen.
Chauffeur helemaal ontdaan. Snapt er niets van. We kunnen toch minstens even gaan kijken? Hij heeft zelfs parkeergeld moeten betalen.
Nope. Zet ons maar ergens neer waar de ‘locals’ ook eten.
Uiteindelijk eten we ergens in een soort Indiaas fastfood-gelegenheid. Niet lekker, niet gezellig, maar gelukkig wel redelijk snel en niet al te duur. You cant win them all……

Het Baha’i huis van aanbidding
een bijzondere ‘kerk’ of ‘tempel’. Het gebouw heeft de vorm van een Lotus-bloem. Het wordt ook wel de Lotus-tempel genoemd. De architectuur doet denken aan de opera van Sydney.
Het gebouw is enorm groot en mooi.

Bahai - huis van aanbidding

En er komen enorm veel mensen op af. Binnen mag jammergenoeg niet gefotografeerd worden. Het is indrukwekkend. Er is geen enkele versiering. Alleen de constructie zelf. Marmer en wit beton. Houten ramen in de bogen beneden. Marmeren vloeren en banken van marmer en hout.
Enorm groot en indrukwekkend. Je moet het gezien (en beleefd) hebben, Heel bijzonder.

Ook hier lopen de kerken leeg. Maar dan anders....

En toen was het tijd…..
Inderdaad, over vijven, dan zijn de bezienswaardigheden gesloten. Maar we komen toch langs een winkel met allerlei handicrafts en zo. Geeft niet als we niets willen kopen. OK dan. Niets te verliezen.
Helaas, niets van onze gading. De verkopers zijn al niet van het allervriendelijkste soort en al helemaal niet als we zonder aankopen weer de deur uitgaan.

Al met al
was het een leuke dag. Veel gedaan, veel gezien. En op eigen houtje hadden we dat nooit voor elkaar gekregen in de beperkte tijd.
We nemen hartelijk afscheid van onze, op zich wel leuke, chauffeur. Hij doet op zijn manier z’n best en doet uiteraard (net als iedereen hier) vooral wat hem opgedragen wordt……..

25-02-2012 In de trein naar Delhi (2.200 km)
De afstanden die je hier per trein aflegt, zijn vaak heel wat langer dan in Nederland of zelfs in Europa. Dit heeft tot gevolg dat de treinen er veel langer zijn dan bij ons. En ze zijn voor een heel groot deel uitgevoerd als slaaptrein.  Zitplaatsen voor 3 personen, kunnen heel snel veranderd worden in 3 slaapplaatsen, boven elkaar. Aan de andere kant van het gangpad zijn 2 stoelen die in 2 banken boven elkaar veranderd kunnen worden.

Verder zijn er de volgende technische voorzieningen :
•    Grote ventilatoren aan het plafond om de hitte enigszins draaglijk te maken
•    Slecht-sluitende ramen om te zorgen dat er altijd genoeg buitenlucht binnen kan komen
•    Toiletten die als rvs hurk-toilet uitgevoerd zijn. Het blijft redelijk schoon
•    Slecht of niet-sluitende deuren zodat je altijd nog op een rijdende trein kunt springen

Slapen-zitten-hangen op 3 verdiepingen

Eten en drinken onderweg
daar hoef je je geen zorgen om te maken. De hele reis lopen er mensen met allerlei eten en drinken door de trein.
Verder wordt er gemiddeld eens in de 80 kilometer op een station gestopt. En daar staan allerlei stalletjes en kraampjes klaar. Meestal wordt er wel een minuut of 5 gestopt. Ook lekker om even je benen te strekken. Wel altijd de trein in de gaten houden, er is geen aankondiging als hij weer gaat rijden.

Drukte op de stations

Snacks door het raam

En verder….
vooral een kwestie van lezen, puzzelen, naar buiten kijken, slapen, dutten. Prima door te komen.
We vinden het absoluut geen straf om zo’n eind in de trein te reizen en qua prijs-prestatie verhouding zijn Indian Railways volgens ons wereld-wijd niet te kloppen. 2.200 kilometer slaaptrein voor 7 Euro per persoon?
Treintarieven zijn hier de afgelopen 8 jaar niet veranderd. Er gaan geruchten dat er een verhoging van een procent of 40 aan zit te komen.

Profiteer ervan zolang het kan

Genieten in de trein

24-02-2012 Agonda – Margao (48 km)
We zijn redelijk vroeg in de weer om ons boeltje te pakken. Onze tassen inpakken is inmiddels behoorlijk routine geworden. We hebben inmiddels op zo’n 30 verschillende adressen geslapen, dus ook 30 keer onze tassen ingepakt. Vaak inpakken is nu eenmaal een nadeel van een reizend bestaan……
We genieten van ons laatste muesli-fruit-curd-honing ontbijt aan het strand.

Ons laatste ontbijt in Agonda

En dan is het “vaarwel Agonda”. We moeten op pad voordat het al te warm wordt.
We hebben nog een paar pittige klimmetjes aan het begin, daarna is het lekker fietsen.
We stoppen nog even bij iemand die met iets van champignons aan de kant van de weg staat.
Wat blijkt? Het is de laatste foto van onze cashew mini-special.
Dit zijn de nog rauwe nootjes. We proeven er eentje. En die smaakt nergens naar. Flauwe hap.
Tijdje laten drogen en wat zout erbij. Lijkt ons…..

Laatste cashew-foto

Onderweg is het een gezellig landschap met hier en daar wat oude Portugese huisjes en ook nog een leuk Novib-plaatje.

NOVIB-plaatje onderweg

Het is overigens een behoorlijk warme dag vandaag. Misschien niet warmer dan de eerdere dagen, maar aan het strand merk je het niet zo. Onze thermometer geeft (ondanks de rijwindkoeling)  een serieus hoge temperatuur aan. Pff.

Hoe heet het was

In Margao
We hebben wat tijd over voordat we op het station moeten zijn. Maar helaas, de kerk die we willen bezichtigen is dicht, en het paleis blijkt te ver weg. Of is het een kwestie van de verkeerde weg?
We geven het snel op. We zoeken een niet-toeristisch restaurantje op. De bediening (slof-slof) doet het ergste vrezen, maar het eten is boven verwachting heerlijk.
We kopen wat fruit, water en zoutjes voor in de trein en gaan ruim op tijd naar het station.

In het “parcel office”.
Angelique wordt ergens bij de ingang van het station in de schaduw gedropt  te midden van alle bagage. Als een moederkloek die over haar kuikens waakt……..

Hans gaat naar het “Parcel Office”. Hij denkt dat hij de gang van zaken daar inmiddels al aardig kent. NOT.
Hans is om kwart over 2 bij het kantoortje waar een man of vier rondloopt. Twee  mannen lopen  onduidelijk het kantoortje in en uit en twee zijn druk doende met een stuk of 10 verschillende blokken met formulieren en rekenmachines.
Na een minuut of 10 braaf wachten aan het loket, vraagt Hans of iemand hem misschien aan een fiets-kaartje kan helpen.
Nee, dat kan helaas niet. Hun shift loopt tot 3 uur. Ze zijn nu aan het opruimen (?) en afsluiten.
De volgende shift komt om 3 uur. Over ruim een half uur dus.
Ze gaan onverstoorbaar verder met allerlei onduidelijk (maar zeer ambachtelijk) administratief werk. EN, op het laatst, met het tellen van geld. Hele stapels geld. En dat moet drie keer geteld worden.
Hans heeft geluk. De shift van 3 uur is er al om 10 voor 3. En is (geheel onverwacht) meteen operationeel.

Maar, denk niet te snel dat je de buit binnen hebt in India. Helaas.
Bagage inladen in dit station? Nee, dat kan niet. De trein stopt hier maar 1 minuut. Als Hans dit meent te moeten corrigeren naar 5 minuten (volgens de dienstregeling), volgt een bits antwoord, nee, weet ik dan niet dat bagage in Vasco geladen moet worden? Het beginpunt van deze trein. Moet Hans daar maar naar toe gaan.
En bovendien is de bagagewagon VOL.
Goed, in zo’n situatie heeft het geen zin om ambtenaren tegen de haren in te strijken.
Dan het probleem maar aan de andere kant leggen. De tandem moet uiterlijk dinsdag 28 februari in Delhi zijn, wij hebben zelf een (zwaarbevochten) kaartje voor de trein die over drie kwartier vertrekt. Hoe kunnen ze dit oplossen??
Ze gaan er voor zorgen, beloven ze. De tandem wordt met een volgende trein meegestuurd.
Pfff. Geen keus verder. Hans vult de gebruikelijke formulieren in, betaalt en moet met een bezwaard hart de tandem achterlaten.

In de trein
is het bekende koek. Een zelfde trein als we al eerder gehad hebben. We zijn iets minder enthousiast over onze mede-passagiers in onze coupe : vier Russen en een (russisch) kind van een jaar of 3-4.
Russen zijn niet zulke heel open mensen. Bovendien kost het ons toch wel een minuut of 10 om duidelijk te maken dat ze op onze plaatsen (aan het raam) zitten.
Uiteindelijk schuiven ze op en in de loop van de reis ontdooit het wel wat, maar ideaal reisgezelschap is het niet echt.
We gaan gelukkig snel slapen.

23-02-2012 Agonda
We beginnen de dag sportief, we zijn om een uur of 7 in de benen om te gaan joggen over het strand. Heerlijk. Het is nog relatief koel en heel rustig op het prachtige strand. Hier en daar een wandelaar, een enkele mede-jogger. En een enkeling die in lotus-houding doodstil voor zich uit naar de zee zit te staren.

Daarna is het yoga voor Angelique . Hans probeert tevergeefs om het internet aan de praat te krijgen.
Na ons standaard ontbijt van papaya-sap, 2 flessen water en muesli/fruit/yoghurt, gaan we naar een internet cafe om het nodige achterstallige internet-werk te doen : de laatste fiets-routes, reserveren van hotel in Delhi, blog bijwerken, dat soort zaken…..
EN om aan te geven dat we zo langzamerhand in “Er moet straks heel veel gaan gebeuren in Zevenhuizen”-sferen komen : we schrijven drie binnenhuisarchitecten aan.
Met de bedoeling om in Maart meteen een vliegende start van ons grote bouw-en inrichtingsproject te hebben.
Daarna kopen we alvast onze eerste souvenirs/cadeautjes.
Inderdaad, we zijn inmiddels tot “echte” toeristen verworden.

’t Hangt in de boom en het piept…..
rara, wat is dat?
We houden de spanning er nog heel even in. We wandelen eerst een stukje ons mooie straatje in.

Ons straatje

En dan ?

Als rijp fruit aan de boom

Een kudde vleermuizen!

Vleermuizen dus

Je denkt dat die beesten altijd in donkere, vochtige ruimtes zitten? Niets is minder waar.
Hier hangen ze als fruit aan de bomen. In de volle zon. En met die zwarte jassen aan moet het best wel warm zijn.

t hangt in de boom en het piept

Vis-demonstratie
precies op de plek waar we ongestoord op het strand dachten te zitten, wordt een serieus groot visnet in zee uitgezet. Het wordt vervolgens met mankracht het strand op getrokken.

Vissen met mankracht

Dit levert op :
•    Mooie foto’s voor ons
•    Redelijk wat vis voor de vissers. Overwegend klein spul, maar ook een mand vol met grotere exemplaren

Vele handen......

Verse vis

’s Avonds
Vanavond is het alweer onze laatste avond hier. Jammer maar helaas. We begonnen al een beetje te wennen aan het luie leventje hier. We eten lekker en gezellig bij het restaurant van gisteren.
In gezelschap van Mattijs en 2 Zweedse vrouwen. Mattijs hebben we al een paar keer eerder ontmoet hier. Leuke goser, in z’n eentje op pad, “gewoon” 3 weken op vakantie. Mattijs legt de kontakten met de Zweedsen : hij heeft een jaar in Zweden, zonder succes, een bloemenhandel gevoerd.
Vannacht ons laatste nachtje in onze mooie, roze slaapkamer. Snif.

Roze slaapkamertje

22-02-2012 Agonda
Na alle treinkaartjes-perikelen die de nodige aandacht en tijd gekost hebben, hebben we hier eindelijk niets bijzonders omhanden. Lekker twee dagen niets. En dat komt goed uit, want hier is behalve het strand, wat winkeltjes en restaurantjes, niets te beleven.

En zelfs op het strand is het een rustige boel.

Duidelijk minder druk dan Scheveningen

Let wel : het is hoogseizoen hier. En dat duurt nog anderhalve maand en dan wordt alles weer afgebroken. Vanaf mei/juni is het hier moesson-seizoen. 4 maanden lang valt er heel veel regen. In deze regio valt er een meter of 4. We kunnen het ons haast niet voorstellen. We hebben elke dag zon en in twee maanden geen drup regen gehad.

Angelique gaat naar yoga, Hans gaat een stuk hardlopen op het strand. Het wordt dus een laat ontbijt.

We zwemmen, lezen en wandelen. Op het strand zien we een leuk voorbeeld van drie-op-een-rij.

Ze lagen al zo - hebben we niets aan veranderd

We lunchen ook laat, en het duurt ook hier een eeuwigheid voordat er iets uit de keuken komt.
Daarna weer een stuk wandelen, en heel braaf thee drinken. Helaas het water is nog niet warm.  Duurt een half uur. Geeft allemaal niet zo heel veel, maar er zit op deze manier wel heel veel “wachttijd” in een dag.

Onze foto-produktie loopt wel heel erg terug hier, als blog-vulling hebben we hier wat leuke boot-foto’s

Vissersbootjes in de ochtendzon

Iets anders dan onze roeiboten

Roeien met de riemen die je hebt

‘s Avonds ontdekken we het beste restaurant tot nog toe hier in Agonda. We hadden wel een tip gekregen. We worden snel (!) en enthousiast bediend. We zitten OP het strand en eten als hoofdgerecht “kingfish” uit de Tandori oven. Verrukkelijk.

Morgen weer zo’n dagje, dan een reisje met de trein, en nog 3 dagen in Delhi om wat bezienswaardigheden te zien en wat souvenirs te kopen en dan zit het er weer op.
Time flies.
When you are having fun.

21-02-2012 Agonda
Vandaag staat helemaal in het teken van onze jacht op treinkaartjes.
Hans slaat het ontbijt over en zit om half 8 op de scooter. Mèt (fiets)helm deze keer.

MET helm deze keer

70 kilometer. Inclusief een redelijk drukke ochtendspits in Goa.
Angelique heeft yoga, ontbijt, een was en het strand op haar lijstje staan.

Yoga
De yogales wordt buiten gegeven, op strandmatjes en met windschermen afgezet. We zijn met ongeveer tien mensen met in ieder geval  vijf nationaliteiten. De les wordt in het Engels gegeven, goed opletten dus welk lichaamsdeel je moet bewegen. We beginnen met (bewust ) ademhalen, is nog een hele kunst. Je kunt ademhalen met je ribben , je buik en met je sleutelbeentjes. Daarna doen we allerlei houdingen, de ‘naar de grond kijk hond’-houding, de cobra en nog een paar met een naam die ik niet  heb onthouden. Natuurlijk doen we ook het onvermijdelijke balanceren op één been. Je krijgt het er behoorlijk warm van. De wijze les aan het eind van de les: “meer zweten in vrede, is minder bloed in oorlog”.

Treintickets (deel 4)
YES, er is nog plaats. Er is verder niets te kiezen. We hebben de trein die er het langst over doet, maar we kunnen gelukkig op een schappelijke tijd instappen. En we zitten naast elkaar. En slapen boven elkaar. We vertrekken vrijdagmiddag om een uur of 4 en zijn zondagochtend om 6 uur in Delhi.
We zijn er blij mee
Trein-statistieken
•    Lengte route: 2.200 kilometer
•    Reistijd: 38 uur
•    Aantal stations: 28
•    Kosten: 1.072 rupies (16 Euro). Dit is voor twee personen. Hier komen de kosten voor de tandem nog bij. We rekenen toch wel op 100 rupies (1.50 Euro)
•    Benodigde scooter-kilometers: 220 (voor het bemachtigen van de kaartjes)
•    Gemaakte kosten voor de scooter: 1.000 rupies (15 Euro)

Goed voor 2 x 2.200 kilometer in de trein

De rest van de dag
doen we niet zo heel veel meer. De kaartjes-jacht heeft er een aardig gat in geslagen.
Lunch, zwemmen, strandwandelen, bloggen, beetje lezen en sudocu. En dat is het wel zo ongeveer.

Relaxed wachten op de lunch

Fleurige peddels op een vissersbootje

We gaan uit eten met een Canadees en een paar Duitsers  die een goed restaurant weten.
De plek is geweldig gezellig, het eten is prima, maar duurt zoooooo lang om uitgeserveerd te worden. Bijna 2 uur na bestellen.
“goed werk heeft tijd van doen”, zullen ze hier wel denken.

20-02-2012 Agonda
Treintickets (deel 1)
Hans gaat vroeg op pad naar een reisbureau om treinkaartjes te regelen. Angelique gaat naar yoga.
Het yoga gaat goed, de treinkaartjes niet, alle reisbureaus zijn nog dicht.
Men komt hier sowieso pas laat op gang………

Treintickets (deel 2)
Ontbijten en daarna met z’n tweeën een aardig stuk wandelen naar de reisbureaus.
Men doet prima z’n best en we hebben bijna betaald voor 2 “emergency tickets” als de man van het reisbureau het toch niet aandurft. Normaal gesproken krijg je die tickets wel, maar alles is nu zó volgeboekt dat hij het toch niet vertrouwt. Je kunt pas 2 dagen van tevoren boeken.
pff. We zijn heel flexibel qua datum, trein en reisduur, maar er is niets dat lijkt te kunnen.
Wat te doen? Advies van het reisbureau : zelf naar het station om daar kaartjes uit de “tourist quota” te kopen.
Hoe komen we het snelst bij het station? Het is 40 km verder. Een scooter huren. Kost bijna niets en gaat redelijk snel en comfortabel.

We krijgen een bekeuring
we huren een prima, bijna nieuwe scooter. Benzine is duurder dan de scooter-huur.
We rijden heel voorzichtig. Niet te snel. Heerlijk, de warme wind in je haren…..
Halverwege de rit moeten we stoppen bij een politiecontrole.

“Mag ik uw rijbewijs even zien?”
WAT???
We gelovenonze oren niet. We zien hier kinderen van een jaar of 13 op scooter/motor, in onze reisgids staat dat je in de praktijk geen rijbewijs nodig hebt voor een scooter, en dan deze vraag? Hans denkt zich er uit te redden door z’n auto-rijbewijs te laten zien dat hij vergeten is om in Nederland achter te laten.
Het werkt. De agent vindt het goed. Pfff.

Maar, te vroeg gejuicht. De agent heeft nog een “killer-vraag” waar we niet omheen kunnen :
“waarom hebt u geen helm op”.
WAT???
We zijn weer met stomheid geslagen. Er is hier niemand die een helm op heeft (nou ja, 0.0x % dan). Links en rechts rijdt iedereen, zonder helm, voorbij…..
Angelique denkt de boel nog te redden door te zeggen dat de scooter-verhuurder geen helm meegegeven heeft. Oom agent laat zich niet vermurwen : dan moeten we de boete maar bij de verhuurder claimen.
Het wordt een flinke financiële aderlating : 100 rupies (anderhalve euro).

Op de bon geslingerd

Treintickets (deel 3)
Op het station lijkt het allemaal goed te gaan, maar helaas, geen plaats meer. De enige mogelijkheid die er “zou kunnen zijn” is kaartjes uit de “tourist quota”. Precies. Dat hadden we ook gedacht. En daarom zijn we helemaal hier naar toe gekomen.
Helaas, dat zou al te efficiënt zijn. Die kaartjes kun je alleen kopen bij het VERTREKPUNT van de trein.
En je moet er PERSOONLIJK naar toe.
Het valt nog mee, het vertrekpunt is 30 kilometer verder. Maar een klein rekensommetje leert ons dat we dan niet voor donker terug zijn. En we gaan hier niet in het donker fietsen of scooteren.
Morgen deel 4

Weer terug naar huis
Onderweg worden we op een andere plaats, door een andere groep politie-agenten wéér tot stilstand gemaand. Ze moeten ècht geld tekort hebben in de clubkas…..
We wapperen vrolijk met onze al eerder opgelopen  boete en beweren dat je voor eenzelfde overtreding echt maar één keer beboet mag worden. Vinden ze logisch. We mogen gratis verder.

Thuis
genieten we nog van even zwemmen in de avondzon.

Luxe strand - met badmeester

Hans speelt nog twee partijtjes volleybal mee, en dan is het weer de bekende avond-routine. Met deze keer extreem slecht/langzaam internet.

Bloggende blogger

Hopelijk morgen beter. En ook duimen voor een goede afloop van “treintickets deel 4”……